कम्युनिस्ट एकता कि ‘धुर्सुल’को फुलबारी ?

गाउँघरमा धुर्सुलको फुललाई स्वस्थानी पढ्ने बेलामा लोकप्रिय मानिन्छ । धुर्सुल फुल्ने र स्वस्थानी व्रतकथा पढ्ने समय लगभग एकै हुन्छ । अनि धुर्सुल फुल लोकप्रिय यसकारण पनि हुन्छ कि त्यो फुल लहरिएर फुल्छ । धुर्सुल फुल्दा बारीका कान्लाको पनि शोभा बढाएको ठानिन्छ । तर, विडम्बना त्यो धुर्सुल स्वस्थानी व्रतकथाको किताब पढ्ने र ईतिश्री पछि चढाउने बाहेक अन्य कुनै शुभकार्यमा काम लाग्दैन र त्यसको बास्‍ना पनि आउँदैन ।

साँच्चै भन्‍ने हो भने धुर्सुलको फुल त केवल बाख्राको लागि घाँस र स्याउला अनि मसिना झिर्का दाउरा बाहेक केही काममा प्रयोग हुँदैन । त्यसैले धुर्सुलको फुलबारी कहीँ कतै बनाइँदैन । धुर्सुलको बगैंचा वा चौतारो पनि बनाइँदैन ।

अहिले नेकपा माओवादी पार्टीका अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल, एकीकृत समाजवादीका अध्यक्ष माधवकुमार नेपाल, पार्टी एकता संयोजन समितिका संयोजक वामदेव गौतम लगायत नेताहरु पनि कम्युनिस्ट एकताको कुरा गरेर धुर्सुलको फुलबारी बनाउन खोज्दै छन् । कहिले बाबुराम भट्टराई समेतको समाजवादी केन्द्र बनाउने त कहिले पूर्वमाओवादी मात्रैको एकता गरेर माओवादी आन्दोलनको बचाउ गर्ने भन्दै कमरेड प्रचण्ड धुर्सुल रोपेर फुलबारी बनाउँछु भन्दै छन् ।

नेपालमा हाल कति वटा कम्युनिस्ट पार्टी छन् भन्‍ने कुरा कम्युनिस्ट पार्टीकै टुट, फुट र विभाजन समेतलाई अध्ययन गरेर त्यसैमा विद्यावारिधी गर्ने डा.सुरेन्द्र केसीलाई समेत थाहा छैन । यस्ता झिनामसिना धुर्सुलरुपी कम्युनिस्ट जोडेर फुलबारी बनाउने प्रचण्ड, नेपाल र गौतमको प्रयास कसरी सार्थक होला ? अझ भन्‍ने हो भने यतिबेला प्रचण्ड नेतृत्वको एमाओवादी होस् वा माधव नेपाल नेतृत्वको समाजवादी र वामदेव गौतम नेतृत्वको संयोजन समिति कुनै पार्टीमा पनि कम्युनिस्ट चरित्र, विचार र योजना नै छैन ।

हिजो सर्वहारा वर्गको निम्ति लडेको माओवादी नेतृत्व यतिबेला दलाल र पुँजीपतीको घेरामा छ । एमालेबाट विद्रोह गरेका नेपाल र गौतमको पार्टी विचार, कार्यदिशा, योजना र रणनीति केही पनि एमालेभन्दा फरक नभएको अवस्थामा बाध्यतावस घिस्रिएको छ । कहिलेकाँही जनतालाई भूलभूलैयामा राख्‍न नाटकीय ढंगको भेला र छलफल गरेपनि तिनका नयाँ कार्ययोजना र अगाडिको कार्यदिशा केही पनि छैन ।

गएको स्थानीय निर्वाचनमा नेपाली काँग्रेससँग गठबन्धन गरेका कारण कतिपय ठाउँमा जीत हासिल गरेपनि एक्लाएक्लै लड्ने सामर्थ्य र हैसियतमा यिनीहरु देखिँदैनन् । अब मंसिरमा हुने प्रतिनिधिसभा र प्रदेशसभाको निर्वाचनमा पनि बाहिर हल्ला गरेजस्तो वा बन्द हलमा कार्यकर्तालाई प्रशिक्षण दिए जस्तो चुनावी परिणाम आउनेवाला छैन । त्यसैले पनि कहिले वामपन्थी एकता, कहिले पूर्वमाओवादी घटकको एकता र कहिले समाजवादी केन्द्रको कुरा उठेको हो ।

चुनावमा यदि काँग्रेसले एक्लै लड्ने आँट गर्ने हो भने एमाले र काँग्रेसबाहेक मधेसवादी दलपछि मात्रै यी धुर्सुलरुपी कम्युनिस्टको असली हैसियत देखिने छ । माओवादी पार्टीको फुलबारीबाट राम्रा फुल उखेल्ने र केही फुललाई कोपिलामै निमोठ्न सिपालु प्रचण्डले बाबुराम भट्टराई, मोहन वैद्य, नेत्रविक्रम चन्द विप्लव र रामबहादुर थापा बादललाई पाखा लगाएर माधव नेपाल, वामदेव गौतम, नारायणकाजी श्रेष्ठलाई लिएर साँँच्चै धुर्सुलको फुलबारी बनाउन खोजेका हुन् त ? वा चुनावमा काँग्रेसले कम सिट दियो र त्यो पनि जित्‍न सकिएन भने भोलि सत्तामा बसेर हालीमुहाली गर्न पाईंदैन भनेर कमरेडले धुर्सुलकै भएपनि फुलबारी चाहिँ बनाउनै पर्ने देखेका हुन् कि ?

यसर्थ, फुलबारी बनाउन नयाँनयाँ र वास्‍नादार अनि सुगन्धित फुलहरु रोप्‍नुपर्ने हो कि जस्तोसुकै झारपात वा धुर्सुलको नै भएपनि फुलबारी बनाएर त्यसको माली आफु बन्‍न खोजेको हो कार्यकर्तालाई चाहिँ बेलैमा स्पष्ट गर्ने कि ? कम्युनिस्ट एकताको नाममा पहिले पनि एमाले-माओवादी एकताबाट बनेको धुर्सुलको फुलबारी डढेंलोले खाएको स्पस्ट नै छ । त्यसबाट पाठ सिक्दै अब धुर्सुलको फुलबारी भन्दा एक्लै फुलेर पनि वासना दिनसक्ने सयपत्री वा सुक्दा पनि रंग नफेर्ने अनी सधैं ताजा नै देखिने मखमली बन्‍ने कमरेडहरुको जो बिचार ।

Comments